Πολιτική και Χρηματιστήριο, μία άρρηκτη σχέση

Γεια σας, Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε με την εισηγμένη ΟΛΠ (Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς) που διαχειρίζεται την μεταφορά, αποθήκευση, φόρτωση, εκφόρτωση και οποιασδήποτε συναφούς ενέργεια για τα εμπορεύματα του λιμανιού του Πειραιά. Το κουμάντο το ασκεί η εταιρεία COSCO που είναι κινεζικών συμφερόντων μιας και ιδιωτικοποιήθηκε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και έτσι "έφυγε" από τα χέρια και τον έλεγχο του ελληνικού Δημοσίου. Η τιμή της μετοχής τα τελευταία 2-3 χρόνια έχει σημειώσει μια αλματώδη αύξηση. Από τα ~20 ευρώ στα μέσα του 2023 έφτασε μέχρι προ ολίγων εβδομάδων τα 45 ευρώ. Αύξηση άνω του 100%. Οι οικονομικές καταστάσεις είναι πολύ καλές εδώ και χρόνια οπότε είχε όλα τα εχέγγυα να εξελιχθεί και να είναι τόσο εύρωστη. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες λίγες μέρες είχε μια μικρή και απότομη μείωση και από τα 45 ευρώ έπεσε στα 39. Ο λόγος ήταν οι ανακοινώσεις που έγιναν τις προάλλες σχετικά με την αναβάθμιση και αξιοποίηση του λιμανιού της Ελευσίνας από την Αμερικανική πλευρά σε ότι έχει να κάνει με τα εμπορεύματα και στο να γίνει διαμετακομιστικός κόμβος. Ως εκ τούτου, είχε άμεσο αντίκτυπο στον ΟΛΠ και γιατί έχουν ίδιο πεδίο δραστηριότητας αλλά και γιατί οι Αμερικάνοι είναι το αντίπαλο δέος των Κινέζων σε όλους τους τομείς της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας. Αν αναρωτιέται κάποιος επενδυτής, τι κάνω τώρα μπαίνω στον ΟΛΠ αναμένοντας αντίδραση στην ψιλοαπότομη πτώση που φαίνεται στο διάγραμμα, περιμένω να πέσει κι άλλο για να μπω αργότερα, πουλάω από τώρα για να μην πέσει κι άλλο και να κατοχυρώσω κέρδη? Η απάντηση από μεριάς μου είναι τελείως κενή. Δεν γνωρίζω κι ο καθένας πράττει όπως νομίζει. Μου είναι τελείως θολό το τοπίο και επειδή με εντυπωσίασε για ακόμη μια φορά το πόσο εύκολα επηρεάζεται η τιμή μιας μετοχής από γεωπολιτικές ανακοινώσεις ούτε καν δράσεις δηλαδή, θα την κοιτάζω με μεγάλη προσοχή το επόμενο διάστημα. Οπότε βλέποντας και κάνοντας. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, Markos ΥΓ: Ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, με εντυπωσιάζει που ο πατριωτισμός των Ελλήνων εξαντλείται στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου, στο κρέμασμα σημαίας από μπαλκόνια λες και είναι πετσέτα για στέγνωμα και πιο παλιά σε κυνηγητό μεταναστών από κάτι διαταραγμένους εθνικιστές. Όμως δεν εξαντλείται καθόλου στο γεγονός ότι δίνουμε τις κρατικές μας υποδομές σε άλλες χώρες.